Szymon Konarski urodził się 5 marca 1808 roku w Dobkiszkach na Suwalszczyźnie. Zanim wybuchło powstanie listopadowe, służył w wojsku Królestwa Polskiego. W czasie powstania walczył na Mazowszu i poszedł z wyprawą gen. Dezyderego Chłapowskiego na Litwę. Za odwagę awansowano go na kapitana. Po upadku powstania wpadł w ręce Prusaków, ale udało mu się wydostać z niewoli i wyjechać na Zachód.
Na emigracji mieszkał we Francji, w Belgii i w Anglii. Poglądy miał radykalne: chciał, żeby wolna Polska była republiką, a chłopi dostali ziemię i żeby zniknęły największe nierówności społeczne. Należał do Młodej Polski i współpracował z Joachimem Lelewelem.
W 1835 roku wrócił do kraju jako emisariusz. Na ziemiach zaboru rosyjskiego, głównie na Wołyniu, Podolu, Białorusi i Litwie, zbudował tajną organizację, czyli Związek Ludu Polskiego. W ciągu kilku lat skupił w niej około trzech tysięcy osób: młodzież, studentów, szlachtę i mieszczan.
W maju 1838 roku Rosjanie go wykryli i aresztowali niedaleko Wilna. Podczas śledztwa był torturowany, ale nikogo nie wydał. Skazano go na śmierć i rozstrzelano w Wilnie 27 lutego 1839 roku.
